Notes

Nihayet düşündüklerimi yazıya dökme fırsatı buluyorum. Daha ilk harfi yazmadan aklıma gelen ilk şey “Bu zamana kadar neyi bekledim?” oldu hatta fazla sert olmayacak bir şekilde kafama bir kez vurdum. Hep aklımda bir şeyler yazma fikri varken ben de diğer insanlardan yani yazmaktan korkanlardan oldum. Belki de cesaret meselesidir bu iş, insan kendiyle yüzleşemediği için, kendine zaman ayırmaktan korktuğu için hem yazmaktan hem de düşünmekten kendini alıkoyuyordur. Her gün, her an, her şeyi yazıyoruz da neden içimizde tuttuklarımızı yazamıyoruz. En azından denesek de o sihirli olayı bir kez olsun yaşasak, hem kendimizi kendimize hem de karşıdakine…Yüzleşmek, zaman ayırmak derken dertliler yazar gibi anlaşılmasın, hangi duygular içerisinde olursak olalım yazacağız. Böylece mutluyken daha mutlu, mutsuzken de kendimize dışarıdan bakmış olacağız. Paylaştıkça kendimizi ve kendimizi geliştirdiğimizi görecek, aynı zamanda da birbirimizi daha iyi tanımış olacağız. Sonuç olarak bunu okuyacak ve yazmama vesile olan ilk arkadaşım “Merve” sayesinde bunu başarmış bulunuyorum. Bu fikri defalarca açmama rağmen ilk ve tek destek olan, “hadi yapalım” diyen oldu. Teşekkürler Süpermen! Bakalım ilk yazıyı beğenecek mi? İlk yazı olduğu için olabildiğince kısa tuttum, umarım beğenir :P Hadi Bismillah o zaman! 
Not: EĞER SEN DE YAZMAZSAN BULURUM SENİ! BU BİR TEHDİTTİR!