Notes

Douglas Pierre, 2 Eylül 1999’da New York’un Bronx semtinde dünyaya geldi. Ailenin en büyük çocuğu olarak, hayatın zorluklarıyla tanışması erken yaşta oldu. Küçük kardeşi Raphael henüz bebekken, Douglas yedi yaşındaydı. Babaları, bir gece bakkaldan dönerken uğradığı silahlı saldırı sonucu hayatını kaybetti. Bu trajedi, kardeşlerin hayatında derin izler bıraktı. Anneleri, üç çocuğunu tek başına büyütmek zorunda kaldı. Douglas, küçük yaşta evin erkeği oldu. Kardeşi Raphael’in güvenliği ve geleceği, onun için öncelik haline geldi.

Douglas, Thomas Jefferson Community High School’da eğitim gördü. Sessiz, disiplinli ve sorumluluk sahibi bir genç olarak tanındı. Polis olma hayali vardı ve bu hayalle Polis Akademisi’ne başvurdu. Ancak geçmişindeki bazı ufak sokak olayları nedeniyle başvurusu reddedildi. Bu hayal yıkılsa da hayatına yön vermekten vazgeçmedi. Kamu yönetimi üzerine bir ön lisans programı tamamlayarak, 22 yaşında bir devlet dairesinde memur olarak çalışmaya başladı. Şimdi 25 yaşında, istikrarlı bir işi olan, ailesine hâlâ destek olan bir abi.

Raphael Pierre, 10 Temmuz 2001’de doğdu. Abisi Douglas’ın gölgesinde ama onun desteğiyle büyüdü. Babasızlığın ne anlama geldiğini çok küçük yaşta öğrenmişti. Douglas onun için sadece bir abi değil, bir rehberdi. O da aynı liseye, Thomas Jefferson Community High School’a gitti. Fiziksel olarak güçlü, sporda özellikle basketbol ve atletizmde yetenekliydi. Ancak onun da kalbinde adalet duygusu vardı. Bu yüzden Polis Akademisi’ne girmeye karar verdi ve başardı.

Akademide geçirdiği yıllar, Raphael’i hem fiziksel hem zihinsel olarak şekillendirdi. Ancak Douglas’ın yaşadığı kader onu da yakaladı. Mezun olduktan sonra geçmişine dair açılan eski bir sokak kavgası dosyası nedeniyle memuriyeti onaylanmadı. Hayal ettiği gibi polis olamadı. Şimdi 24 yaşında, özel güvenlik sektöründe çalışıyor. Boş zamanlarında spor salonunda eğitmenlik yapıyor, gençlere gönüllü koçluk yapıyor ve Douglas’la birlikte mahalledeki çocuklar için örnek bir yaşam çizmeye çalışıyor.

İki kardeş, bugün farklı yollardan ilerleseler de hâlâ birbirlerinin en büyük destekçisi. Biri devletin içinde dürüst bir memur, diğeri sokaklarda adaletin ve yol göstericiliğin peşinde. Geçmişin acıları onları ayırmak yerine daha da sıkı bağladı. Pierre kardeşler, hayatın onlara verdikleriyle yetinmeyip, başkalarına umut olmayı seçti.