Notes

Przytuliska:

- Nie należy jej słuchać, szczególnie, gdy jesteś tak przemęczona. Powinnaś odpocząć. Ciężko pracowałaś, więc teraz powinnaś wrócić do domu i przede wszystkim dobrze się wyspać. Wszystkie problemy miną, gdy obudzisz się rano.
Kolejna istotka była tego samego wzrostu, co swoja poprzedniczka i na tym w sumie podobieństwa się kończyły. Była blada, ale w dystyngowany sposób. Zresztą w przeciwieństwie do sykliwego, na zmianę złośliwego i przesadnie przyjacielskiego tonu swojej poprzedniczki, mówiła też bardzo wyważonym i spokojnym tonem. Jej długa suknia, wyglądająca niemal jak toga, była nieskazitelnie biała i ozdobiona... błyszczących haftem? Guzami? Cekinami. Mieniła się w każdym bądź razie strasznie. Do tego jeszcze halo bijące wokół głowy nowo przybyłej sprawiało, że włosy zdawały się wręcz wpadać w odcienie blondu, a równocześnie ciężko było patrzeć na odbicie. Przy czym po stronie faktycznego ramienia nie biło żadne światło. Za to łuna odbita w tafli lustra była niczym zajączek, zmuszając do przymrożenia oczu.
- Nie możemy się tak mrużyć, bo dostaniemy zmarszczek - Zakomunikował drugi głosik, tym razem należący do czerwonoskórej miniaturki aktorki - Spadaj! Byłam pierwsza!
I oto w lustrze, jedna z filigranowych kobietek zepchnęła drugą z ramienia. Ta ledwo została strącona, a już zatrzepotała swoimi pierzastymi skrzydłami i wylądowała po drugiej strony głowy aktorki.
Gdy zastukano do drzwi, odwróciły się w ich stronę wszystkie trzy. I przez ułamek sekundy Atlin naprawdę widziała skrzydlate stworzenie stojące na jej ramieniu, patrzące w stronę drzwi. Złudzenie jednak szybko minęło
- Słuchaj, postanowiliśmy wyjść do "Dwugłowego Koguta", idziesz z nami? - Rzuciła aktorka, która wsadziła głowę do środka garderoby.
- Zabawa! Musimy pójść! - Rozentuzjazmowała się rogata
- Teraz najlepiej będzie odpocząć, jesteś zmęczona - Skontrowała ją skrzydlata
- Nudziara!
- A ty jesteś nieodpowiedzialna
- Na szczęście nie jesteśmy takimi sztywniarami jak ty!
Obie filigranowe istotki kłóciły się teraz w najlepsze, przekrzykując się za karkiem Atlin, kompletnie zagłuszając wszystko inne, a także siebie same, robiąc wyłącznie straszny harmider.
A ona sama? No cóż, rudowłosa aktorka oszalała. Nie było innej odpowiedzi. Była wariatką!
- Atlin? Hej, Atlin, wszystko gra?
Ze stuporu wyrwała ją stojąca ciągle w progu aktorka. Przekrzykujące się głosiki zniknęły. W lustrze była tylko ona sama.

Atlin Eirell:

No tak, druga postać przejawiała jakby czysty głos rozsądku. Nie krytykowalamppprzedkoczki, a bardziej przestrzegała przed nią i chciała, aby aktorka bardziej zwróciła uwagę na siebie samą. Cóż za troska… Bijącym opanowaniem próbowała niemalże ją uspokoić, chociaż co jak co, ale jej obecność w niczym tu nie pomagała. Wręcz przeciwnie, Atlin była w coraz większym szoku. O ile jedno dziwactwo była w stanie zdzierżyć tak dwa… cóż, miała tu solidną zagwozdkę.
Gdy dojrzała dwie naraz, poczuła że i tak pusty już żołądek skręca się jej w supeł. Co prawda cała sprzeczka pomiędzy nimi mogłaby wyglądać komicznie, niemniej Atlin nie miała teraz żadnych powodów do śmiechu i chyba w głębi duszy zechciała, aby te zwyczajnie pochłonęły się konfliktem i zniknęły. Niestety nic takiego nie nastąpiło.
Znowu pukanie. Poruszyła się gwałtownie, jakby w pierwszej chwili chciała się gdzieś chować, albo bardziej ukryć postacie przebywające na jej ramionach. Niemniej doszła już do wniosku, że nie są one widoczne dla innych, ale… ostrożności nigdy za wiele. Zrezygnowała więc z tych podszeptów nadszarpniętej logiki i powiodła wzrokiem do Annie, jednej z aktorek, która akurat pojawiła się w drzwiach.
Wraz z jej przybyciem wrażenie obecności dwóch istotek nie minęło i chociaż ich nie widziała, tak po chwili doskonale usłyszała.
- Cicho… - szepnęła, gdy kolejna sprzeczka rozkręciła się w najlepsze. Mimo prób zachowania dyskrecji zachowanie Atlin nie umknęło uwadze drugiej aktorki, która od razu dopytała o samopoczucie i obrzuciła ją zdziwionym spojrzeniem. Rudowłosa cicho westchnęła. Jak tak dalej pójdzie, to jeszcze towarzystwo na pewno uzna, że coś z nią nie tak.
Na poczekaniu więc postanowiła coś wymyślić, złapała się za brzuch, z grymasem bólu na twarzy.
- Wybacz, brzuch… musiałam coś zjeść… i nie czuję się najlepiej. Powinnam czym prędzej wrócić do domu.
Biała istotka cicho przyklasnęła w ręce, mając nadzieję, że Atlin to właśnie jej podszeptów posłuchała. Ta druga zaś wydała z siebie odgłos, który wskazywał na… dziecięce wystawienie języka.
- kolejnym razem na pewno skorzystam.
Uśmiechnęła się blado. Bo krótkim pożegnaniu drzwi na powrót się zamknęły. Czerwona istotka nadal nie mogła dać za wygraną, że rudowłosa odrzuciła propozycję niechybnej rozrywki. Znowu coś mamrotał, ale Atlin uderzyła pięścią w blat toaletki.
- zamknąć się! Nie idę ani do domu, ani do żadnego Koguta!
Pionowa kreska zagościła na jej czole. Rozbiegany wzrok błądził po odbiciu lustra.
- pójdę do okolicznej szeptuchy… a jak ona nie pomoże to do świątyni! Do kapłanek! Gdziekolwiek, bo to zahacza o istną paranoję. Co Wy tu w ogóle do cholery robicie?! Znajdźcie sobie inną ofiarę.
Głos nieco się jej załamał, wyraźnie brzmiała w nim bezradność. Wygładziła włosy i odwróciła się w stronę garderoby, zastanawiając gdzie podziała płaszcz.